பிட்டுக்கு மண் சுமந்த பெருமான் – வரலாறு | Pittukku Man Sumandha Peruman

மதுரை என்றாலே அது திருவிளையாடல்களின் ஊர். சிவபெருமான் தன் பக்தர்களுக்காகப் பலமுறை நேரில் வந்து அருள் புரிந்த தலம். அவற்றில் மிக உருக்கமானதும், இறைவனின் எளிமையைக் காட்டுவதுமான பிட்டுக்கு மண் சுமந்த படலம்.

வைகை ஆற்றில் பெருக்கெடுத்த வெள்ளம் 

பாண்டிய மன்னன் அரிமர்த்தன பாண்டியன் மதுரையை ஆண்டு வந்த காலம் அது. ஒருமுறை மதுரையில் விடாது பெய்த மழையினால் வைகை ஆற்றில் கடும் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டது. கரைகள் உடையும் அபாயம் ஏற்பட்டதால், நகருக்குள் நீர் புகாமல் தடுக்க மன்னன் ஒரு கட்டளையிட்டான். அதன்படி, மதுரையில் உள்ள ஒவ்வொரு வீட்டுக்காரரும் ஆளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு இடத்தைப் பிடித்து, மண்ணைப் போட்டு வைகை ஆற்றின் கரையை பலப்படுத்த வேண்டும்.

மூதாட்டி வந்தியின் பக்தி

மதுரையில் வந்தி என்ற மூதாட்டி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்கு உறவினர்கள் யாரும் இல்லை. பிட்டு விற்று பிழைப்பு நடத்தி வந்த அவள், சிவபெருமான் மீது அசைக்க முடியாத பக்தி கொண்டவள். தினமும் தான் செய்யும் முதல் பிட்டை இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்துவிட்டு, சிவனடியார்களுக்கு தானம் செய்வதையே வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாள்.

மன்னனின் கட்டளை வந்திக்கும் வந்தது. ஆனால், வயதான அவளால் மண் சுமக்க முடியாது. கூலிக்கு ஆள் அமர்த்தவும் அவளிடம் வசதி இல்லை. சொக்கநாதா கட்டளையை நிறைவேற்ற என்னால் முடியவில்லையே என்று அழுது இறைவனிடம் முறையிட்டாள்.

கூலி ஆளாக வந்த சிவபெருமான்

பக்தையின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்த சிவபெருமான், அழுக்குத் துணி உடுத்தி, தலையில் ஒரு கூடையும் கையில் ஒரு மண்வெட்டியும் ஏந்திய கூலி ஆள் போல வேடம் தரித்து வந்தியின் முன் வந்து நின்றார். அம்மா உனக்காக நான் வேலை செய்கிறேன். எனக்குக் கூலியாக என்ன தருவாய் என்று கேட்டார் இறைவன்.

வந்தி மகிழ்ச்சியுடன் மகனே என்னிடம் காசில்லை உதிர்ந்த பிட்டு மட்டுமே இருக்கிறது என்றாள். அதற்கு இறைவன் எனக்கு உதிர்ந்த பிட்டு போதும். உதிர்ந்த பிட்டை மட்டும் கொடு என்று கூறிவிட்டு வைகை கரைக்குச் சென்றார் இறைவன்.

சிவபெருமானின் லீலை 

கரைக்குச் சென்ற இறைவன் அங்கு வேலை ஏதும் செய்யவில்லை. வந்தி கொடுத்த பிட்டை வயிறார உண்டுவிட்டு மரநிழலில் படுத்து உறங்கினார். மற்றவர்கள் கடினமாக வேலை செய்தபோது, இவர் மட்டும் பாடிக்கொண்டும், ஆடிக்கொண்டும் மற்ற வேலைக்காரர்களை வம்பு இழுத்துக்கொண்டும் இருந்தார். மாலையில் வேலைகளைப் பார்வையிட மன்னன் வந்தான். அனைவரும் தங்கள் பகுதியை முடித்திருக்க, வந்திக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடம் மட்டும் மண் போடப்படாமல் அப்படியே இருந்தது. இதைக் கண்ட மன்னன் ஆத்திரமடைந்து, அங்கு நின்று கொண்டிருந்த கூலி ஆளை (இறைவனை) அழைத்து, பிரம்பால் அவர் முதுகில் ஒரு பலமான அடி கொடுத்தான். அகிலமெல்லாம் விழுந்தது அடி. மன்னன் அடித்த அந்த ஒரு அடி, உலகிலுள்ள அனைத்து உயிர்கள் மீதும் விழுந்தது.

மன்னனின் முதுகில் தழும்பு ஏற்பட்டது. அங்கிருந்த மக்கள், விலங்குகள் என அனைவர் முதுகிலும் அந்த அடி விழுந்தது.

கருவறையில் இருந்த சொக்கநாதரின் திருமேனியிலும் அந்த தழும்பு விழுந்தது. அப்போது அந்த கூலி ஆள், ஒரு கூடை மண்ணை எடுத்து உடைந்த கரையில் கொட்டினார். அந்த ஒரு கூடை மண்ணிலேயே உடைந்த கரை முழுமையாக அடைக்கப்பட்டது. அடுத்த நொடியே அந்த கூலி ஆள் மறைந்து போனார்.

தன்னை அடித்தது சாட்சாத் சிவபெருமானே என்பதை உணர்ந்த மன்னன் நடுங்கினான். தன் தவறை உணர்ந்து இறைவனை வேண்டினான். வந்திப் பாட்டியின் தூய பக்தியை உலகிற்கு உணர்த்தவே இறைவன் இந்த திருவிளையாடலை நிகழ்த்தினார். இறுதியில் வந்திப் பாட்டியை அழைத்துச் செல்ல சிவலோகத்திலிருந்து விமானம் வந்தது.

இன்றும் மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவிலில் ஆவணி மூலத் திருவிழாவின் போது, இந்த 'பிட்டுக்கு மண் சுமந்த லீலை மிகச்சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.